Stervensbegeleiding

Voetreflex als bedding in de overgang van leven naar sterven.

Nadat mijn ouders zijn overleden is het gevoel diep van binnen ontstaan dat stervensbegeleiding een levensopdracht voor me is. Door het geven van voetreflex massages voelt het als thuiskomen bij mezelf.

Sterven is een proces dat zich niet laat sturen. Het ontvouwt zich op zijn eigen manier en tijd. We kunnen slechts meegaan in de stroom. Als we te horen krijgen dat we gaan sterven roept het vaak weerstand op. Het besef dat we gaan sterven brengt een stroom van gevoelens met zich mee. Van boosheid en angst tot ongeloof, spijt en verdriet. Het leven waar je zo van houdt moet je gaan loslaten. Maar hoe doe je  dat?

Voetreflexmassage kan in dit proces een zachte bedding bieden. Tijdens de massage nodig ik je uit om stil te staan bij alle gevoelens die zich aandienen. Door deze gevoelens werkelijk te zien, te voelen en te ervaren, kan ruimte ontstaan. Stap voor stap wordt het mogelijk om de weestand te verminderen en de dood beetje bij beetje te aanvaarden. Het is een weg naar vrede in jezelf.

Waar woorden stil vallen spreekt de aanraking.

Tijdens de behandeling ben ik me ervan bewust dat ik de ander mag aanraken en ondersteunen in een proces dat ik zelf nog niet heb meegemaakt. Vanuit respect en toewijding bied ik mijn onverdeelde aandacht, mijn handen en mijn hart. De aanraking brengt rust, stilte en geborgenheid. Niet de fysieke klachten staan centraal, maar het gevoel van veiligheid. Zo kan er evenwicht ontstaan tussen lichaam en geest, waardoor angst verzacht en onrust lichter wordt. Gevoel van dankbaarheid kan ervaren worden. Dankbaarheid is immers het geheugen van het hart. In de stilte van dankbaarheid vindt het hart de weg naar liefde. En wat in liefde is gedaan blijft altijd bestaan.

Samen loop ik een stukje met je mee op dit pad, in stilte, zachtheid en in vertrouwen.

‘Liefde stopt niet waar het leven eindigt…..‘